Travel Report TLM 06/2010 ALPI APUANE 2 - 1

Reis naar Alpi Apuane 21.6 t/m 29.6

Alweer het derde verslag van een reis georganiseerd door Teo Lamers in Nijmegen waarbij de route werd uitgezet door Geert Jansen.

Dag 1
Verzameld werd zoals gebruikelijk in Nijmegen, niemand te laat, geen reparaties ‘op het laatste nippertje', niets, saai, saai, saai. Behalve Peter die zijn pak had opgesierd met ‘zwembandjes'.  Het was een dag van gewoon rijden en blijven rijden. Ronald controleerde zijn telefoon wel 4 keer die dag, of hij wel bereik had en of dat ding het nog deed, maar er was gewoon helemaal niets aan de hand.

Wel de ene wegomlegging na de andere, heel veel stoplichten -zelfs in de bergen- en afgesloten wegen zodat vaak moest worden omgereden. Ook in Duitsland en later -maar minder- in Zwitserland maar vooral in Italië heel veel slechte tot zeer slechte wegen. De laatste strenge winter heeft ook hier zijn tol geëist.

Redelijk op tijd in het eerste hotel in Duitsland (19:45) en, verrassing, als hekkensluiters kwamen Martijn, Geert en Inno binnen. En dat terwijl Martijn vaak een van de eersten is.

Dag 2
Veel zon, wel koud die ochtend en ja, dat moest natuurlijk wel gebeuren, het eerste pechgeval. Toen ze wegreden riep Ronald, ‘Hé, er rijdt iemand weg met een lekke band'. Na 5 minuten kwam Eric Douma melden dat Theo van Heese verderop in het dorp Schonach met een lekke band stond. Het was tamelijk simpel, wiel gedemonteerd, binnenband vernieuwd, -gezellig met zijn drieën op het wiel staan om de buitenband over de velg te krijgen- handen wassen en weer op pad. Het hele proces kost Ronald slechts een half uur en dat zonder alle hulpmiddelen die hem in Nijmegen ter beschikking staan.

Bij de grens met Zwitserland ging de Zwitserse douanier op zijn strepen staan en de bus moest op de weegbrug. Resultaat: 3830 kg en het mocht maar 3500 kg zijn. De volgende ludieke oplossing werd bedacht Ronald reed de California EV (je weet wel, die blauwe) uit de bus, trok zijn motorjas aan, helm opgezet en vroeg of ik de bus verder wilde rijden tot er een gelegenheid kwam waar de motor weer in de bus werd gezet en Ronald zijn rechtmatige plaats achter het stuur weer innam. Je kunt hier natuurlijk vraagtekens bij zetten, ‘was die douanier nou echt zo dom??' of ‘is het niet verstandig om de volgende keer een motor minder mee te nemen??' maar voor ons was het probleem wel opgelost en er waren nog andere grenzen in het vooruitzicht.

Genoten van de rit want die was toch wel weer erg mooi, de Klausenpas, Oberalppas, Lukmanierpas maar het was boven erg koud en hele stukken met veel mist en smalle wegen. Wat opviel was dat er ook wel veel gewerkt werd aan de weg in de landen waar we doorheen kwamen -was ook wel hard nodig hier en daar- en bijzondere ontmoetingen.
 
De grens met Italië verliep heel anders, we werden aangehouden door een dikke douanier die veel vragen had en uiteindelijk wees op zijn eigen motor in de verte tegen een gebouwtje. Ja, je raadt het al, een Moto Guzzi, het spreekt voor zich dat we door mochten rijden.

In het hotel in Cittiglio werd tijdens de maaltijd de verjaardag van Edith Bos gevierd, er waren cadeautjes, een grote taart als toetje en er werd gezongen . Edith en haar man had voor iedereen een led lichtje annex pointer meegenomen, nogmaals hartelijk dank. Heel attent.

Dag 3
Maar zo rustig als de voorgaande 2 dagen bleef het niet. Vandaag moest Ronald al vroeg aan de slag. Een lichtje van de motor van Martijn deed het niet, de rem van Henk van Dijk zat vast en wat meer van die kleinigheden. We zaten op de A26 in Italië toen er een telefoontje van Geert Jansen kwam. Zijn motor stond (o, schande) zonder benzine en ook Martijn en Inno hadden niet veel meer, ze stonden net voorbij de afslag Allessandria-Sud, op een snelweg waar het letterlijk barst van de benzinepompen. Ronald tapte met behulp van een leeg flesje benzine uit de reserve motoren, de tanks van de heren werden gevuld  en we gingen weer verder. We hebben ze gevolgd tot aan een benzinepomp -en netjes dat ze reden, want ze zaten natuurlijk met samenknepen billen op die motor- en zijn toen verder gegaan. 

Het werd een heftig dagje met onnoemelijk veel bochten, er kwam geen eind aan. Deze dag was voor wat betreft kilometers niet de grootste maar door al die bochten wel de langst durende, we waren pas om kwart voor 10 in het hotel want aan het einde van de middag kregen we een telefoontje van Adry Klok. Jo van Wijk had een lekke band. We reden inmiddels van Pontremoli naar Aulla en het groepje van Jo (Jo van Wijk, Sjaak van Boven en Adry Klok) zat achter ons nog in Pontremoli. Maar Jo zei dat hij nog wel kon rijden en Ronald zocht een geschikte plaats om de bus veilig (en zichtbaar) neer te zetten om iets aan die band te doen en dat lukte in een ruime bocht naar links waar een vlak terrein was. Toen ze aankwamen bleek het erger te zijn dan verwacht. Het canvas kwam door de band heen en Ronald zei terecht ‘daar ga ik niks meer aan doen'. Dus de California EV uit de bus (je weet wel, die blauwe), de motor van Jo in de bus en verder maar weer want we moesten nog zo'n 120 kilometer met alweer ongelooflijk veel bochten. Truus (de TomTom) gaf aan dat we pas tegen tienen in het hotel zouden aankomen en dat klopte heel aardig. De laatste kilometers werden in het pikkedonker afgelegd en geloof me, dat rijdt niet echt plezierig.

Dag 4
Deze dag gaat bij Teo Lamers in de boeken als ‘bandendag'. Ronald liep langs alle motoren en het bleek dat 8 motoren dusdanige banden hadden dat Nederland als eindstreep niet gehaald zou worden. De eigenaar van het hotel zei dat in de buurt een bandenhandel zat en de bus met Ronald en in ieder geval de band van Jo ging op weg. Bleek dat er alleen maar een band voor Jo aanwezig was.  Er werd door Geert J. en Martijn druk gebeld naar diverse bandenhandelaren in de buurt en pas vroeg in de avond kwam de volgende oplossing. Op 2 uur rijden afstand was een bandenhandel gevonden die banden op voorraad had en afgesproken werd dat die motoren die een band nodig hadden 's morgens om half negen zouden vertrekken samen met Ronald, Martijn en Geert. Toch een leuk ritje, 2 uur heen en weer terug. Hier past toch wel een compliment voor Martijn en Geert die werkelijk alle moeite hebben gedaan om aan goede banden te komen. Waar vind je nog zo'n service? Chapeau, heren!!!!

Dag 5
Heerlijk rustig. Gewandeld, gelezen en wijn gedronken. Mensen gingen naar Pisa of naar Vinci waar een museum is over de uitvindingen van Leonardo da Vinci (zeer de moeite waard) of naar Lucca of zomaar in de bergen rijden. Samen met Geert en Martijn een ijsje in het dorp gegeten. Tijden het diner in het hotel werden we verrast op muziek. Er was een koor aangekomen dat prachtig zong.  Die avond kwam ook nog de eigenaar van die ijstent in het hotel met het verzoek of we morgen, met alle motoren, bij hem iets kwamen drinken. Hij was kennelijk dol op Moto Guzzi.

Dag 6
Heerlijk gereden met Ronald en Adry. Ronald en ik op de California (je weet wel, die blauwe). Het stadje van Pinoccio bezocht -de entree van het themapark van Pinoccio was 20 euri, niet gedaan dus-, ijs gegeten en doorgereden naar Lucca. Op de terugweg een klein buitje maar bijtijds droogte gezocht in een café. 's Avonds die fotosessie bij Marcello, de eigenaar van de ijstent annex kroeg van gisteren. Hij had met de plaatselijke koddebeier geregeld dat we op het plein mochten staan met al die motoren.  Er kwam zelfs een andere Moto Guzzi bijstaan die, toen ze wegreden, hartelijk door ons werd uitgezwaaid. Mocht iemand een foto willen opsturen naar deze aardige kroegbaas dan kan dat: Marcello Gulli, Piazza Umberto 1, Fiumalbo (MO), Italië.

Dag 7
De fotosessie, een goed gebruik op de eerste dag van de terugreis. Daarna werden diverse wissewasjes door Ronald opgelost, remmen ontlucht etc.  en toen weer die lange, lange route met die vele, vele bochten en het was warm, erg warm om niet te spreken van heet. De route voerde ons langs hele smalle wegen met af en toe een (excuseer de uitdrukking) lullig lintje langs de weg want de weg was weg en je keek 100 meter de diepte in en da's niet bevorderlijk voor je gemoedsrust want je wilt toch wel weer heel thuiskomen. De route was wel weer erg mooi. We waren bijna in Cittiglio toen we een telefoontje kregen van Rob Schoots. Ook zijn motor had een lekke band en hij stond zo'n twintig kilometer van Cittiglio. Maar hij was bij Peter van de Ven achterop gegaan en had de motor bij een benzinestation geparkeerd. Later op de avond is de motor opgehaald en de volgende dag werd de band voorzien van een plug en verse lucht. We hadden die dag 14 uur gereden.

Dag 8
Eerst de reparaties, de motor van Rob met zijn lekke band, Harrie Brouns kreeg een nieuwe accu en bij Sjaak zat een schroefje los, Willem had zelf een lampje vervangen. Ach, een mens wordt inventief op zo'n tocht.

En daarna lekker schuitje varen theetje drinken. Allereerst met de boot het Lago Maggiore overgestoken,  wat een feest, heerlijke frisse lucht en koelte. Toen moesten we grenzen oversteken en voor de grens met Zwitserland kregen we een telefoontje van Geert J. die vertelde dat er een mobiel weegstation bij de grens stond. Als we konden moesten we maar een andere route kiezen. Ja dat wilden we wel maar dat konden we niet want, geen andere weg. Wel geprobeerd natuurlijk. Maar goed, toch die grens maar over en Ronald had een ijzersterke smoes bedacht. Toen we werden aangehouden -de eerste keer van de drie- zei Ronald dat we assistentie moesten verlenen aan mensen op de Grimselpas, datzelfde zei hij ook de tweede en de derde keer en bij die laatste keer zei de douanier dat hij al minstens 20 Guzzi's voorbij had zien gaan. We hebben geen centje pijn gehad bij welke grens dan ook. Aan het eind van de ochtend kregen we een telefoontje van Sjaak en Edith die met een lekke band stonden in Hergiswil net onder Luzern. Maar Hergiswil lag ver buiten de route en wij moesten nog de Brunigpas en de Glaubenbuellenpas over en zouden dus als we die lekke band gingen repareren, vele, vele tientallen kilometers extra moeten rijden als er iemand met pech op de route zou staan. Want heel veel mensen zaten net voor of net achter ons, dit risico was echt te groot. Ronald gaf Sjaak de raad om in Hergiswil de band te laten repareren want het was te ver van de route vandaan.

Dag 9
Afscheid genomen van iedereen. De topkoffer van Sjaak en Edith was stuk en met behulp van spanbandjes werd de zaak bijeen gehouden want er kon niets gerepareerd worden.

Het was weer een warme dag. Al snel liepen we weer tegen de eerste omleidingen aan en daarna stond het verkeer op een weg die wij moesten nemen het verkeer muur en muurvast. Weer vertraging en omgereden maar we hadden wel een prachtige route. Ook de Panoramaroute was meer dan mooi. Ik had tegen Ronald gezegd dat ik bij de eerste de beste regenbui buiten zou gaan staan om af te koelen en mijn wens werd verhoord. Aangezien iedereen (bijna iedereen) veel snelweg zou rijden hebben wij dat gedeeltelijk ook gedaan, stukje door Frankrijk en gedeeltes door Duitsland. De A1 in Duitsland is nog niet klaar en je werd omgeleid door diverse dorpjes en steden. Tijdens de rit in die dorpjes kwamen we ook nog een ree tegen, ze kwam van rechts, sprong over een droge  sloot en holde naar links over de weg onder de vangrail door in veiligheid. Later zag ik nog rechts van de weg twee reeën liggen die niet zo gelukkig waren geweest. Truus had het maar moeilijk, ze wilde aldoor ergens anders naar toe en eindelijk op de A61 begon het zowaar te regenen. Ronald stopte op een parkeerplaats en zei ‘jij wou toch buiten staan'. Het was heerlijk. Aan het einde van de route, net voor de grens met Nederland werden we nog ingehaald door Martijn, Geert en Inno. Om kwart over acht waren we bij Ronald thuis, waar ik negen dagen geleden mijn auto had geparkeerd. Ik was nog te moe voor een kop koffie want ik wist zeker, als ik nu ga zitten val ik ter plekke in slaap en ik moest nog naar huis. Gelukkig was Adry al thuis en had vast bier en wijn in de koelkast gezet.

Rest mij nog zoals altijd Ronald te bedanken voor zijn gezelschap en veilige rijden. Het waren drukke en vermoeiende dagen en hij zat aan het stuur en moest rijden. Dank je wel Ronald.

Kitty Karis.

Behalve de foto's in dit verhaal zijn alle foto's die ik tijdens deze reis gemaakt heb zijn te zien bij www.kittykaris.mijnalbums.nl

Back to the item